Ters Yüz 2: Kaç Yaş Üstü?
Geçen hafta Kayseri’de bir arkadaşımın evine davet edildim. Gerçekten çok severim arkadaşımı ama o gün içimde biraz bir huzursuzluk vardı. Sebebini bilmiyorum ama bir şekilde içimden bir şeyler beni rahatsız ediyordu. Evine gittiğimde ise en başta her şey çok normaldi. Onun eski ev arkadaşlarıyla uzun süredir görüşmemiştim, çok keyifli geçeceğini düşünerek gittim ama… işte o an, Ters Yüz 2’yi açmaya karar verdiklerinde, içimde bir soru belirdi: “Ters Yüz 2 kaç yaş üstü?”
Bunun anlamı, aslında bir filmin, bir hikâyenin ya da hayatın hangi yaşa hitap ettiğiydi. Ama bu, basit bir soru değildi. O kadar çok his vardı içimde ki, bu soruyu sorarken aklıma gelen şeyler beni gerçekten derinden etkiledi. Hayal kırıklığı, heyecan, korku, belki biraz da umut… Ters Yüz 2 ile ilgili sormak istediğim her şey, aniden bu kadar karmaşıklaşabilirdi.
Ters Yüz 2 ve Yetişkinliğin Zor Yanı
Ters Yüz 2’yi izlemeye karar verdik. Bir yandan içimdeki huzursuzluk devam ediyordu ama arkadaşlarımın yanında olmak güzeldi. Hemen başladık, kahkahalar, yorumlar, bir şeyler atıştırırken bir yandan da filmi izlemeye başladık. Ancak aniden bir şey fark ettim. Filmdeki bazı sahneler bana eski çocukluk yıllarımı hatırlatırken, bir yandan da kendimi biraz yabancı hissetmeye başladım. Çocukken izlediğimiz animasyonlarla olan bağım bir şekilde yok olmuştu sanki. Gerçekten büyümek zor bir şeydi. Artık o masumiyet yoktu.
O sırada biri “Bu film aslında kaç yaş üstü için uygun?” dedi. O an, içinde bulunduğumuz ruh halinin ne kadar karışık olduğunu fark ettim. “Ters Yüz 2 kaç yaş üstü?” sorusu sadece bir yaş sınırlaması gibi görünse de, aslında yetişkinliğe geçişin acı veren yanlarına dair bir soruydu. Çocukken her şey basitti, ama şimdi, her şey bir filtreye, bir düzene oturuyordu. O filmdeki bazı duygular, geçmişin saf dünyasını, kaybolan masumiyetimi hatırlattı ve bu çok garipti. Yaşamak zor, büyümek daha da zor.
Birinci Sahne: Yavaşça Kaybolan Çocukluk
Ters Yüz 2’yi izlerken çocukluğumu hatırladım. Her şeyin basit olduğu zamanlar, her şeyin bir şekilde çözülmesi gerektiği ama nasıl çözüleceğini bilmediğimiz o yıllar. Yaşım 25, ama içimde bazen 10 yaşında bir çocuk hissediyorum. Filmi izlerken, karakterlerin içindeki duygusal karmaşayı gördükçe, “Büyümek ne kadar zor!” dedim kendi kendime. O an, aslında sadece Ters Yüz 2’nin içerdiği duygusal derinlik değil, hayatta hissettiğimiz kaybolan saf duygular vardı. O masumiyetin, o güvensizliğin kaybolduğunu fark ettim.
Çocukken basit şeylerle mutlu olabiliyorduk. Oysa şimdi, 25 yaşında bir yetişkin olarak, içimdeki kaybolan o duyguyu tekrar arıyorum. Filmdeki karakterler gibi, bazen sadece küçük bir şeyle mutlu olmak istiyorum. Ama bunu bulmak gerçekten çok zor.
İkinci Sahne: Bir Gece Daha Uzun, Bir Gece Daha Anlamlı
Film bittiğinde, ben hâlâ içimde o garip hisle kalktım. O an, hepimizin yaşadığı duygular farklıydı ama hepsi bir şekilde birbirine bağlıydı. İşte o an, hepimizin içinde biraz hayal kırıklığı vardı. Çünkü zaman geçtikçe bazı şeyler değişiyor, insanlar değişiyor, biz değişiyoruz. Ama buna rağmen bazı şeyler hep aynı kalıyor. Ters Yüz 2, tam da bu noktada gerçekten duygusal olarak beni sarmıştı. Büyümek zor. O küçük duyguları geri almak, ne kadar da zor.
Arkadaşlarım arasında filmin konusu hakkında konuşurken, “Bence yaş sınırı sadece bir rakam. Aslında yaşadığımız duygular çok daha önemli,” dedim. Filmdeki karakterlerin duygusal yolculuğu, gerçekten kim olduğumuzu ve büyüdükçe kaybettiğimiz ne kadar şey olduğunu gösteriyordu. Çocukken yapmadığım bir şeyleri düşündüm; ne kadar kolay mutluyduk, ama şimdi bazen bir film bile içimizdeki karanlık yönleri açığa çıkarabiliyor. Yaş, sadece bir sayıydı. İçsel dünyamızda yaşadıklarımız ise en önemli olandı.
Sonuçta: Ters Yüz 2’nin Yaşla İlişkisi
Ters Yüz 2’yi izlerken yaşadığım duygular karmaşık ve yoğun oldu. Aslında bu, sadece yaş sınırıyla ilgili değil. Çocukken izlediğimiz şeylerin, o saf dünyamızın büyüdükçe kaybolması çok doğal. Ama buna rağmen, o filmdeki duygular beni bir şekilde derinden etkiledi. “Ters Yüz 2 kaç yaş üstü?” sorusu, aslında bir insanın hayatında ne kadar değişim yaşandığını, ne kadar kaybolan şey olduğunu sorgulatan bir soru haline geldi.
Büyümek zor, ama bazen bir film bile içimizdeki kaybolan çocukluk hatıralarını, o kaybolan masumiyetleri hatırlatabiliyor. 25 yaşındayım, ama bir şekilde hâlâ o çocukluğu arıyorum. Ters Yüz 2, belki de hepimizin içindeki o kaybolan duygulara dokunmuştu. Bazen zamanın geçişini kabul etmek gerekiyor, ama büyüdükçe kaybettiğimiz her şeyin de farkında olmalıyız.